Co z LNG? Gaz z USA raczej do nas nie popłynie. Musimy być jak Japonia

Ale dwie rzeczy do tej pory się nie zmieniły. Po pierwsze Bruksela dalej celuje w całkowite uniezależnienie się od energii z Rosji, a to cały czas będzie wpływać na stan bezpieczeństwa energetycznego Wspólnoty. Chrapkę na europejski rynek gazu mają Stany Zjednoczone. Zresztą UE już miała usłyszeć od administracji Trumpa, że albo zacznie kupować więcej LNG z USA, albo w nią też wymierzone będą wyższe cła.

Ewentualnym umowom energetycznym ustaleniom coraz bardziej przeszkadza nieobliczalność Trumpa, która szokuje na starcie rozmów pokojowych z Rosją. To każe Brukseli zaciągnąć hamulec ręczny. 

Na razie unijny rynek gazu ziemnego nieco się rozdygotał w oczekiwaniu na ostateczne decyzje. Cały czas jest dosyć drogo. jedna megawatogodzina błękitnego paliwa kosztuje obecnie na holenderskiej giełdzie, europejskim benchmarku dla ceny gazu, ok. 47 euro. Dla porównania: rok temu o tej porze byliśmy na poziomie 28–29 euro. Tymczasem wypełnienie unijnych magazynów gazu (stan na 19 luty) spadło już poniżej 42 proc. (w Polsce to ok. 54 proc.). To znacznie gorzej niż rok temu (prawie 65 proc., a w Polsce ok. 63 proc.) i dwa lata temu (ok. 63 proc. i ok. 74 proc.). 

Więcej o LNG przeczytasz w Bizblogu:

Komisja Europejska ma 26 lutego br. uruchomić plan działań na rzecz przystępnej cenowo energii. Tam zaproponowany ma być nowy sposób agregacji popytu UE. Bruksela wspierałaby inwestycje w zagraniczne projekty LNG. W ten sposób zabezpieczone zostałyby przystępne cenowo, długoterminowe dostawy gazu. Byłoby to powielenie modelu japońskiego, w którym rząd w Tokio kupuje udziały w zagranicznych przedsięwzięciach LNG w zamian za dostęp do gazu po preferencyjnych cenach.