Polska liderem w wydawaniu cudzoziemcom pozwoleń na pobyt. Ale to Niemcy spijają śmietankę

Polityka migracyjna powinna koncentrować się na przyciąganiu specjalistów, ponieważ w dłuższej perspektywie niewykwalifikowani pracownicy mogą okazać się niewystarczającym wsparciem dla gospodarki – alarmują eksperci pracy.

Według danych Eurostatu w 2023 roku kraje Unii Europejskiej przyznały ponad 3,7 mln zezwoleń na pobyt, co oznacza wzrost o prawie 5 proc. w porównaniu z rokiem wcześniejszym. Polska zajęła pierwsze miejsce w tej kategorii, wydając aż 17 proc. wszystkich dokumentów w UE (643 tys.). Na drugim miejscu znalazły się Niemcy z wynikiem 16 proc. (586 tys.), a na trzecim Hiszpania (15 proc., 549 tys.).

Kluczową grupą migrantów w Polsce pozostają obywatele Ukrainy. Od wybuchu wojny w 2022 roku 4,3 mln Ukraińców otrzymało status ochrony tymczasowej w UE, z czego aż 955 tys. trafiło do Polski. Nasz kraj pod tym względem ustępuje jedynie Niemcom, które przyjęły 1,3 mln uchodźców z Ukrainy. Obecność cudzoziemców odgrywa kluczową rolę na polskim rynku pracy. Według szacunków w Polsce przebywa obecnie od 2,3 do 2,5 mln migrantów, z czego większość to Ukraińcy.

Więcej wiadomości na temat polskiego rynku pracy

Krzysztof Inglot, założyciel Personnel Service, zauważa, że w Polsce może obecnie mieszkać nawet 2,5 mln cudzoziemców.

Jego zdaniem Polska powinna wzorować się na Niemczech, które skutecznie przyciągają wykwalifikowanych specjalistów.

Wraz z transformacją rynku pracy w kontekście technologii i rosnącą potrzebą innowacji, Polska potrzebuje tego teraz bardziej niż kiedykolwiek – dodaje Inglot.

Chociaż Polska zajmuje drugie miejsce w UE pod względem liczby wydanych Niebieskich Kart, do lidera – Niemiec – wciąż nam bardzo daleko. W 2023 roku w całej Unii wydano 89 tys. takich pozwoleń, z czego 78 proc. (ok. 69 tys.) przypadło na Niemcy, a jedynie 7 proc. na Polskę.

W jego opinii powinniśmy skupić się na przyciąganiu specjalistów i stworzeniu dla nich atrakcyjnych warunków do rozwoju. Tymczasem polityka migracyjna wciąż opiera się głównie na krótkoterminowym wypełnianiu braków kadrowych, co może okazać się niewystarczające w obliczu wyzwań gospodarczych i transformacji technologicznej.