1157 hektarów czarnej dziury. W Puszczy Solskiej rusza wielka wycinka
Straż pożarna zwinęła węże, a leśnicy przejęli pogorzelisko protokołem. To koniec akcji, ale początek logistycznego i przyrodniczego koszmaru. Bilans zamknięty w suchych liczbach poraża: ogień strawił 1157 hektarów, z czego blisko 300 hektarów to lasy prywatne. Jeśli ktoś myślał, że natura „sama sobie poradzi”, to leśnicy właśnie sprowadzili nas na ziemię. Około 400 hektarów lasów kwalifikuje się do całkowitego wycięcia.
Najbardziej bolą liczby dotyczące planowanego w Puszczy Solskiej rezerwatu. Z 280 ha, które miały chronić to, co najcenniejsze, spłonęło 180 ha. To nie jest strata, którą da się wyrównać nowymi nasadzeniami. To wyrwa w ekosystemie, która w 64 procentach przestała istnieć, zanim oficjalnie stała się chronionym prawem sanktuarium.
Biznes na pogorzelisku?
Leśnicy nie marnują czasu. Podczas gdy teren jest wciąż monitorowany przez drony z kamerami termowizyjnymi w poszukiwaniu zarzewi ognia pod powierzchnią gleby, rusza machina gospodarcza. Plan jest prosty i brutalny: uszkodzone drzewa muszą zniknąć, aby nie stały się pożywką dla szkodników i zalążkiem epidemii.
Drewno z pożarzyska zostanie – tam, gdzie to możliwe – zagospodarowane i przeznaczone do sprzedaży. Tak wygląda pragmatyzm w dobie kryzysu: puszcza, która miała nas chłodzić, trafia do tartaków jako „surowiec poklęskowy”.
Pułapka pod stopami
Dla turystów spragnionych widoków z rezerwatu „Czartowe Pole” czy „Nad Tanwią” mam jedno ostrzeżenie: trzymajcie się wyznaczonych tras. Choć te popularne szlaki pozostają otwarte, wejście na pogorzelisko to proszenie się o tragedię. Pożar nie tylko zwęglił pnie, ale dosłownie „zjadł” systemy korzeniowe na terenach bagiennych i torfowych. Efekt? Drzewa, które wyglądają na stabilne, mogą runąć przy lada podmuchu wiatru, bo pod nimi nie ma już ziemi, tylko pustka i popiół.
Więcej o pożarach w Bizblogu Spider's Web
Podsumowanie: Wyścig z czasem
Nadleśnictwo Józefów powołuje zespół kryzysowy. Konieczna jest inwentaryzacja „spalonych drzewostanów” i próba odnowienia lasu. Zarówno metodą sadzenia, jak i liczenia na naturalne procesy.
Podczas gdy politycy w Warszawie będą się przerzucać pytaniami o koszty polityki klimatycznej i zasadność Zielonego Ładu, w Józefowie trwa walka o to, by to, co zostało z puszczy, nie zostało pożarte przez korniki. To jest ta „żelazna logika”, o której rozmawialiśmy: zmiany klimatu nie czekają na wynik referendum. One po prostu zamieniają nasze dzieciństwo w 400 hektarów zrębów zupełnych.
Zdjęcie tytułowe: asp. Łukasz Rutkowski, Państwowa Straż Pożarna
