polityka klimatyczna

Chiny i Indie mają zamierzają wydobywać jeszcze więcej węgla. Z zielonej rewolucji, która ma zmienić motoryzacyjny układ sił, kpi w najnowszych prognozach OPEC. Kartel twierdzi, że w kolejnych dekadach rynek ropy będzie cały czas rósł i wzywa świat do nowych naftowych inwestycji. Arabia Saudyjska, największy producent na świecie, szykuje się do zwiększenia produkcji. Efekty już widać – ropa testuje kolejny niższy próg cenowy.

Air New Zealand jako pierwszy przewoźnik lotniczy na świecie poinformował, że rezygnuje z realizacji celu klimatycznego polegającego na ograniczeniu emisji dwutlenku węgla do 2030 r. Linia lotnicza wyjaśniła, że jest to technicznie niewykonalne z powodu braku wystarczająco oszczędnych samolotów, a także odpowiedniego paliwa lotniczego, umożliwiającego redukcję emisji.

Nie jest tajemnicą, że jednym z głównych filarów polityki klimatycznej UE jest redukcja emisji gazów cieplarnianych, w głównej mierze dwutlenku węgla i metanu. Przeciwnicy promowanego przez Brukselę samoograniczenia twierdzą, że Europa przez to już ledwo zipie, a reszta świata ma to w głębokim poważaniu. Grając zaś na dwa fronty żadnych zmian klimatu nie wyhamujemy, wręcz odwrotnie. Właśnie pojawiła się analiza, która pogłębia te wątpliwości.

Nie ma sprawiedliwości na tym świecie. Nas już od paru lat gania się za węglowe kopciuchy i straszy coraz wyższymi opłatami za emisję CO2, przez które mamy za ogrzewanie płacić krocie. Tymczasem niby „zielone” fundusze unijne inwestują miliony euro w spółki węglowe z Chin, Indii, USA, Indonezji i RPA. Co gorsza: nie mają sobie nic do zarzucenia i twierdzą, że ich zasoby węglowe wcale nie są sprzeczne z polityką klimatyczną UE.

Pamiętacie jeszcze unijny system handlu emisjami ETS? To finansowy instrument Komisji Europejskiej, który stawia pod ścianą tych uparcie celujących dalej w paliwa kopalne. Ale sprzedaż uprawnień, to też zysk dla budżetu. Do tej pory pieniądze z tego tytułu, zamiast służyć energetyce, pomagały zasypywać budżetowe dziury ku uciesze Ministerstwa Finansów. Dlatego w resorcie muszą wiwatować, po tym, jak ceny emisji rozpoczęły długo niewidziany marsz w górę.

Nakręcani politycznie przed wyborami do Parlamentu Europejskiego przeciwnicy Zielonego Ładu właśnie uzupełnili swój arsenał o dodatkowe działo. A to dlatego, że Unia Europejska klepnęła regulacje, które w najbliższych latach mają mocno ograniczyć emisje z samochodów ciężarowych i autobusów. Ale Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodów (ACEA) stawia sprawę jasno: to się może udać, ale tylko pod pewnymi warunkami.

Już w pierwszą niedzielę kwietnia organizowane są wybory samorządowe. Dla Fundacji ClientEarth Prawnicy dla Ziemi to doskonała okazja aby zdefiniować klarowne cele i rozwiązania, które sprawią, że polskie samorządy będą niskoemisyjne, przygotowane na nieuchronne skutki zmiany klimatu, takie jak susze czy nawałnice, oraz zapewnią mieszkańcom zdrowe powietrze. Przygotowane rekomendacje podporządkowano czterem żywiołom: ogniowi, wodzie, powietrzu i ziemi.

Wprowadzanie stref czystego transportu w Polsce idzie jak po grudzie. Przeciwnicy takich rozwiązań przekonują, że uderzają one w najsłabszych, których po prostu nie stać na zmiany. Podobnie oceniają unijny zakaz dla sprzedaży samochodów napędzanych benzyną czy olejem napędowym. W tej walce z zielonym transportem polscy kierowcy wcale nie są w tym osamotnieni. Suchej nitki na Brukseli za tego typu regulacje nie zostawiają także Francuzi i Niemcy.

Stało się to, co przecież eksperci przewidywali od miesięcy. Bruksela przyspiesza zieloną transformację energetyczną. Komisja Europejska właśnie zaproponował nowy cel klimatyczny: redukcja emisji CO2 o 90 proc. do 2040 r. - w porównaniu z poziomem tych emisji z 1990 r. I w Polsce ni stad ni zowąd związkowcy podnieśli alarm. Napisali do szefa rządu list, w którym żądają jednoznacznego ustosunkowania się do tych propozycji.

Rząd Zjednoczonej Prawicy traktował zmiany klimatu dosyć obcesowo. Węgiel planował wydobywać jeszcze przez ponad ćwierć wieku, a przepisy zacieśniające rynek emisji CO2 zaskarżył do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Nic dziwnego, że przy okazji zmiany władzy, Bruksela liczy też na nową strategię klimatyczną nad Wisłą. Podobno opozycja demokratyczna, która ma szansę przejąć władze, jest tutaj wyjątkowo zgodna.

Wojna między Warszawą a Brukselą trwa w najlepsze i właśnie tworzy się nowy front. Polska zaskarżyła przed Trybunałem Sprawiedliwości UE (TSUE) trzy filary unijnej polityki klimatycznej. Zdaniem rządu Mateusza Morawieckiego przez nie grozi nam pogłębienie różnic społecznych i utrata bezpieczeństwa energetycznego. Ale Komisja Europejska uważa, że wszystko jest w porządku.

Tomasz Rogala, prezes Polskiej Grupy Górniczej (PGG), wykazuje w social mediach, że Chiny bardzo specyficznie realizują przyjętą politykę klimatyczną. Państwo Środka buduje nowe moce węglowe i na nikogo się nie ogląda. Polsce Bruksela cały czas rzucać kłody pod nogi. Tak jak chociażby w przypadku rozporządzenie metanowego.

24 lutego 2022 r. wywrócił niemiecką gospodarkę do góry nogami. Odcięcie od dostaw gazu i ropy ze Wschodu wywołało szok za naszą zachodnią granicą. Jak Niemcy sobie radzą w obecnej sytuacji i co zamierzają w przyszłości – o tym przeczytasz w wywiadzie, jaki Zbigniewowi Biskupskiemu, udzielił prof. dr hab. Tomasz Grzegorz Grosse z Uniwersytetu Warszawskiego.

Miałem dziś podchodzić do kupna na tym pieprzonym PGG, ale patrząc na te zayebane podwyżki to sram na nich. Zostaje mi las i zbieranie wszystkiego co leży na ziemi – uznał jeden z klientów, gdy w czwartek zobaczył nowe ceny ekogroszku.

Kiedy w Danii tamtejsza minister środowiska Lea Wermelin mówi, że po ataku Rosji na Ukrainę zieloną transformację trzeba dodatkowo przyspieszyć, w Polsce wicepremier i szef aktywów państwowych Jacek Sasin sugeruje, że energetyka węglowa zostanie z nami dłużej, niż wskazuje to umowa społeczna z górnikami. Zmian w dotychczasowych ustaleniach oczekują też sami związkowcy.

Największym przeciwnikiem walki ze zmianami klimatu jest bezsprzecznie polityka. W Polsce najpierw wepchnęła nas w ramiona węgla, którego mieliśmy mieć na 200 lat i więcej. A teraz od lat bardzo skutecznie wstrzymuje rozwój energetyki wiatrowej. Na straży stoi bowiem zasada 10H - jeden z najbardziej restrykcyjnych pod tym względem przepisów w Europie, który koniec końców może wydłużyć i bardzo skomplikować polski rozwód z węglem.

Rosyjska agresja na Ukrainie dla polskiego rządu i górników jest pretekstem do modyfikacji dotychczasowej polityki klimatycznej UE i zwrócenia się znowu w kierunku węgla. Bo tak tylko mamy uniezależnić się energetycznie od Rosji. W odpowiedzi eksperci pukają się w głowy i twierdzą, że energetyczna rewolucja powinna prowadzić do jeszcze szybszej dekarbonizacji.

Jednym z pierwszych, który zaczął namawiać do embarga na rosyjski węgiel i gaz, był premier Mateusz Morawiecki. Potem z podobny apel wystosowało 25 europejskich stowarzyszeń ekologicznych. Ale to wszystko jest bez znaczenia. Bo kształtujący politykę energetyczną w UE Niemcy nie zamierzają obrażać się na rosyjską energię.

To wcale nie Bruksela zarabia na wysokich rachunkach za prąd. Fundacja Instrat wskazuje wprost, że najbardziej z takiego obrotu sprawy cieszą się państwowe spółki energetyczne, którym przy takich zwyżkach łatwiej ukryć swoje rekordowe marże. Rząd mógł ulżyć kieszeniom Polaków tak jak inni: idąc bardziej w OZE. Ale zamiast tego woli namawiać Brukselę do dotowania polskiego górnictwa przez następne 10 lat.

W telewizji, radiu, internecie i na billboardach w całej Polsce trwa kampania wskazywania Unii Europejskiej jako winnej wysokim rachunków za prąd. „Opłata klimatyczna Unii Europejskiej to aż 60 proc. kosztów produkcji energii. Polityka klimatyczna UE = droga energia, wysokie ceny” - biją po oczach bilbordy w całym kraju. Komisja Europejska zaprotestowała, a głos zabrało wielu ekspertów. Kto ma w tej sprawie rację?