Posiedzenie RPP dawno nie było tak emocjonujące. A do tego dochodzi wybór, jak między dżumą a cholerą

Cały ten niepokój i niemożność zdecydowania, za co właściwie trzymać kciuki po marcowym posiedzeniu RPP wywołały dane z kilku zachodnich krajów. Bo im też niedawno wydawało się, że już są na kursie, na ścieżce, że wzrost cen opanowany, a tu się kazało, że inflacja na chwilę lekko spadała i dalej schodzić nie chce, o czym pisałam bardziej szczegółowo niedawno.

Co to oznacza? Skoro inflacja w strefie euro znów wystawia kły, zamiast się łasić, Europejski Bank Centralny będzie zmuszony prawdopodobnie podnosić stopy procentowe wyżej niż dotąd wszyscy sądzili. Amerykański Fed zresztą też, bo w USA inflacja też, jak się okazuje, nie powiedziała ostatniego słowa.

Załóżmy, że u nas będzie wszystko pięknie, a marcowa projekcja inflacji, którą członkowie RPP już znają, pokaże, że u nas inflacja na żadną ścianę nie trafi tylko elegancko i z gracją będzie dalej zwalniać kroku. Wtedy RPP będzie miała niezłą zachętę, żeby oficjalnie powiedzieć, że cykl podwyżek stóp procentowych się zakończył.

I niby wszyscy by wtedy odetchnęli, gdyby nie to, że byłoby to sprzeczne z tendencjami w Europie i USA. A skoro u nich stopy mają jeszcze rosnąć, a u nas nie, to inwestorzy wybiorą ich, odwracając się od złotego. I to może być ostra jazda dla polskiej waluty.

Więc w sumie może wcale nie warto tak trzymać kciuków, żeby projekcja inflacji była nader optymistyczna?

A jak nie będzie? To lepiej dla złotego, ale gorzej dla konsumentów, którzy ciągle będą cierpieć coraz mocniej przy sklepowej kasie i dla kredytobiorców. Rafał Hirsch pisał dopiero co w Bizblog, że jego zdaniem mogą nam się w Polsce przydarzyć nawet jeszcze podwyżki stóp procentowych, choć wszyscy już zdążyli o nich zapomnieć przez ostatnie miesiące postoju.

To więc troje wybór jak między dżuma a cholerą i nie za bardzo wiadomo, za co trzymać kciuki.

Wiadomo za to, od czego się odbijamy - niezależnie w którą stronę. Punktem odniesienia będzie projekcja inflacji z listopada zeszłego roku, która pokazywała, że w całym 2023 r. średnioroczna inflacja spadnie do 13,1 proc., w 2024 r. wyniesie 5,9 proc., a dopiero w 2025 r. zejdzie do zakresu celu inflacyjnego, czyli do 3,5 proc. (cel to 2,5 proc. +/- 1 pkt. proc.) - i to dopiero w III kwartale.

Ale od tamtej pory wiemy już więcej. Członek RPP Cezary Kochalski, komentując styczniowe dane mówił niedawno, że wiele wskazuje, że w IV kwartale inflacja może być nawet niższa od tej zakładanej w listopadowej projekcji. Stawia na 7-8 proc.,a projekcja mówi o 8 proc.

Prezes NBP Adam Glapiński niedawno mówił nawet, że w samym grudniu, jego zdaniem, inflacja spadnie nawet do 6 proc., czyli będzie dla Polaków już wręcz ledwo dostrzegalna, bo inflacji na poziomie 5 proc. nie dostrzegamy wcale.

No pięknie, pięknie, tylko żebyśmy nie zdziwili, jak ostatnio choćby Francuzi, Hiszpanie, Niemcy czy Holendrzy. 

Pierwszą podpowiedzią, czy przyjdzie zdziwko, będzie właśnie marcowa projekcja inflacji - kto rozumie, co ona znaczy, czeka na nią nawet bardziej niż na decyzję o zmianie stóp procentowych. Ależ emocje!