Podatek od nieruchomości jak pole minowe. Termin to niejedyna pułapka
Rok 2026 może zaskoczyć wielu przedsiębiorców, bo wracają stare, dobrze znane terminy. Problem w tym, że po zeszłorocznym „rozluźnieniu” łatwo o nich zapomnieć. Deklaracji DN-1 nie składa się już do 31 marca. Trzeba to zrobić do 31 stycznia.
Nie jest to drobna korekta kalendarza, tylko powrót do normalnych zasad, które obowiązywały przed rewolucją w podatku od nieruchomości.
Dlaczego w 2025 r. było inaczej – i dlaczego to już nie działa
2025 r. był rokiem wyjątkowym. Od 1 stycznia weszły w życie duże zmiany w przepisach o podatku od nieruchomości, w tym nowe, podatkowe definicje budynku i budowli. Zostały one oderwane od prawa budowlanego, co w praktyce mocno namieszało w klasyfikacji obiektów.
Państwo zdawało sobie sprawę, że firmy nie ogarną tego „z marszu”, dlatego dało im więcej czasu. Przedsiębiorcy mieli aż do 31 marca 2025 r., żeby złożyć DN-1, a wcześniej musieli tylko wysłać krótkie powiadomienie.
Ten bufor czasowy był jednorazowy. W 2026 r. już go nie ma.
Co to oznacza w praktyce w 2026 r.
Wracamy do prostych zasad. DN-1 musi trafić do gminy do 31 stycznia. Jeśli obowiązek podatkowy powstanie w trakcie roku – na przykład firma kupi nieruchomość albo zacznie korzystać z nowego obiektu – czas na reakcję to 14 dni.
Problem w tym, że wielu przedsiębiorców ma w głowie jeszcze zeszłoroczny termin marcowy. A gmina nie będzie miała sentymentów.
Dlaczego „przepiszę zeszłoroczną deklarację” to zły pomysł
Tu zaczyna się prawdziwa pułapka. Od 2025 r. zmieniło się nie tylko to, kiedy składasz DN-1, ale też co w niej wykazujesz.
Nowe definicje sprawiają, że obiekty, które latami były rozliczane w jeden sposób, dziś mogą być traktowane inaczej. I to nie w teorii, tylko w praktyce gminnych decyzji.
Wyobraźmy sobie prosty przykład. Na terenie firmy stoi hala, obok mamy utwardzony plac manewrowy, kilka instalacji technologicznych i kontener, który służy jako zaplecze techniczne. Przez lata wszystko było „ogarnięte” jedną deklaracją, kopiowaną co roku.
Czytaj więcej w Bizblogu o podatku od nieruchomości
Po zmianach przepisów część elementów, które wcześniej traktowano jako oczywisty „dodatek do budynku”, może już nim nie być. Dotyczy to zwłaszcza instalacji technicznych. Wcześniej mało kto się nad nimi zastanawiał, dziś gminy coraz częściej patrzą na nie jak na samodzielne obiekty podlegające opodatkowaniu. Podobnie jest z placami manewrowymi czy utwardzonymi terenami wokół hal.
To, co przez lata było tylko fragmentem posesji, teraz bywa uznawane za budowlę, a to oznacza inny sposób liczenia podatku. Najwięcej wątpliwości budzą kontenery. Jeśli są trwale związane z gruntem albo faktycznie służą działalności gospodarczej, mogą trafić do zupełnie innej kategorii podatkowej niż wcześniej.
W praktyce wiele firm tego po prostu nie zauważa. Deklaracje są przepisywane bez sprawdzania, czy zmieniły się definicje albo podejście organów podatkowych. Przedsiębiorcy często pomijają obiekty, które wcześniej nie były opodatkowane, zakładając, że „skoro było dobrze, to dalej będzie”. Tymczasem nowe interpretacje mogą zmieniać sytuację podatkową bez żadnej zmiany po stronie samej firmy. I to właśnie na tym etapie najłatwiej o błąd, który wychodzi dopiero po czasie – zwykle wtedy, gdy gmina zaczyna zadawać pytania.
Najprostsza rada dla podatników
Nie traktuj DN-1 jak formalności do odhaczenia. To już nie jest ten sam podatek od nieruchomości co kilka lat temu.
Jeśli masz na terenie firmy coś więcej niż jeden prosty budynek, warto na chwilę się zatrzymać i sprawdzić, czy to, co było poprawne przed reformą, nadal jest poprawne dziś. Zwłaszcza że 31 stycznia to termin twardy, a 2026 r. nie daje już żadnej taryfy ulgowej.
Lepiej poświęcić chwilę teraz, niż tłumaczyć się później z deklaracji, która „zawsze tak wyglądała”.
Fot. Arek Braumberger
