umowa społeczna z górnikami

Ekogroszek jest tani, wydajny i ekologiczny, tylko rząd namieszał i nigdzie nie można go kupić. Taki obowiązuje obecnie przekaz i jest on bardzo na rękę górnikom. Problem polega na tym, że nie licząc roli polityków kompletnie nic się nie zgadza. Fot. Justynka1234/Wikmedia (CC BY-SA 3.0).

Ministerstwo Klimatu unika jednoznacznych deklaracji w sprawie ekogroszku, a to na klientów próbujących kupić paliwo na zimę i na górników, którym zależy na tym, by kopalnie, w których pracują, sprzedawały jak najwięcej węgla, działa jak czerwona płachta na byka. Górnicy zagrozili, że jeśli rząd nie zostawi ekogroszku w spokoju, są gotowi zniweczyć kilka ostatnich lat wysiłków rządzących zmierzających do uregulowania przemian energetycznych w naszym kraju,

Eksperci z Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią Polskiej Akademii Nauk oraz z Instytutu Jagiellońskiego przyjrzeli się bliżej polskiemu górnictwu i wyszło im, że jest tylko jeden ratunek przed przyszłymi tarapatami finansowymi kopalni. Trzeba je wcześniej zamykać.

Informacja o tym, że jest wstępne porozumienie w sprawie przekształcenia PGE GiEK w Narodową Agencję Bezpieczeństwa Energetycznego wywołała ogromne zamieszanie w związkach zawodowych. Wśród związkowców nie ma zgody co do kształtu przyszłej transformacji energetycznej. Zdań i opinii jest prawie tyle, co central związkowych.

Zarobki górników budzą mnóstwo kontrowersji. I wcale nie chodzi o to, że pracownicy kopalni zarabiają nie wiadomo jak dużo, ale o to, że w sytuacji, gdy firma stoi na krawędzi bankructwa, związki nie mają skrupułów, by domagać się wypłaty kolejnych bonusów. Przełom roku to tradycyjnie okres wypłaty premii barbórkowych, a potem czternastych wynagrodzeń, ale jak się okazuje, to za mało, żeby sprostać żądaniom płacowym w PGG.

Najpierw rząd za pieniądze podatników uspokoił górników pożyczką z Polskiego Funduszu Rozwoju i zaklepał niemałą forsę na ich wypłaty i premie barbórkowe. Teraz zaś trzyma kciuk za szybkie zakończenie negocjacji z Komisją Europejską w sprawie pomocy publicznej dla polskiego górnictwa. Bo branża bez pomocy państwa kolejnego roku nie przetrwa.

120 tysięcy złotych to dla górników niezbyt kusząca kwota – można sądzić po reakcji pracowników Polskiej Grupy Górniczej. Chętnych w największej spółce górniczej Unii Europejskiej ze świecą szukać. Ciekawe, czy rząd zdecyduje się podbić stawkę.

Ministerstwo Aktywów Państwowych uspokaja górniczych związkowców i przekonuje, że niezależnie od rekonstrukcji polskiego rządu kontynuowane są rozmowy z Komisją Europejską w sprawie umowy społecznej, która zakłada m.in. dotowanie kopalni. Resort też w końcu wskaże wiceministra, który będzie odpowiedzialny za branże.

W górniczych związkach zawodowych coraz bardziej wrze. Punktem kulminacyjnym była deklaracja polskiego rządu podczas COP26 w sprawie odejścia od węgla już w latach 30. Związkowcy są coraz bardziej przekonani, że podpisana z nimi umowa społeczna to tylko sprytny wybieg.

Propaganda wpisana jest w życie polityka jak odsetka w kredyt. Gorzej jak to już nie jest tylko promocja swoich działań, ale za to zakrzywianie rzeczywistości na całego. Wicepremier Jacek Sasin znowu udowodnił, że w tej konkurencji naprawdę trudno mu dorównać.

Negocjacje z górnikami zakończone podpisaniem umowy społecznej trwały zdecydowanie dłużej niż to pierwotnie zakładano. Rząd nie traci jednak dobrego humoru i zapowiada, że na takich samych zasadach chce teraz usiąść do jednego stołu z energetykami i pracownikami z sektora węgla brunatnego. Te rozmowy mogą okazać się jednak jeszcze trudniejsze.

Koniec wielomiesięcznego, pełnego wybojów maratonu. W Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach dojdzie w piątek do podpisania umowy społecznej rządu z górnikami.

Przedstawiciele 15 central związkowych z branży energetycznej napisali list do wicepremiera Jarosława Gowina. Chcą takich samych przywilejów, które górnicy wynegocjowali z rządem i które ostatecznie znalazły się w umowie społecznej. Energetycy także chcą gwarancji zatrudnienia, wysokich odpraw, czy indeksacji wynagrodzeń na następnych kilka lat.

To się nie uda, umowa jest nierealistyczna, nie służy ani górnikom, ani samorządom, a na jej realizację nie zgodzi się Komisja Europejska – tak pokrótce można streścić komentarze ekspertów po informacji, że rząd dogadał się z górnikami.

Po lekturze umowy społecznej rządu z górnikami dziwi przede wszystkim jedna rzecz: że nikt nawet słowem nie zająknął się o scenariuszu, w którym Bruksela wszystkie te uzgodnienia wyrzuca do kosza. Tak przecież nie od dziś przewiduje większość ekspertów.

To bardzo ryzykowny ruch rządu. Koronawirus przewraca rynek pracy do góry nogami, a poszczególne biznesy plajtują albo rozpaczliwie się przed tym bronią, ale jedna grupa zawodowa dostała wyjątkowe przywileje. Chodzi o górników, którym obiecano pracę do czasu zamykania kopalń.

Zbliża się wielkimi krokami rekrutacja do szkół średnich, także na kierunki górnicze. Podzwoniliśmy, żeby sprawdzić, ilu jeszcze chętnych chce się uczyć fedrowania. I wychodzi na to, że w Polsce powoli przestajemy szkolić przyszłych górników. Przynajmniej na razie, do czasu wynegocjowania wreszcie z rządem umowy społecznej, która ma być fundamentem transformacji energetyki i górnictwa.

Plan rządu był taki: umowa społeczna z górnikami podpisana do końca marca, a na początku kwietnia notyfikacja Komisji Europejskiej. Ale niestety, negocjacje utknęły w martwym punkcie i będą kontynuowane po świętach wielkanocnych. A zasada teraz jest już taka: im dłużej będą trwać, tym więcej kasy pójdzie na utrzymanie PGG przy życiu.

Rząd może udawać w rozmowach z górnikami, że data pożegnania węgla w 2049 r. jest aktualna, ale rzeczywistość jest zupełnie inna. Jednym z dowodów na to, że wyrok śmierci na węglu zostanie wykonany o wiele szybciej, jest uchwała zarządu spółki Tauron Wytwarzanie w sprawie wygaszania kolejnych elektrowni węglowych.

Na czwartek 11 marca zaplanowano kolejną rundę negocjacji rządu z górniczymi związkami zawodowymi. Niby jest blisko porozumienia, ale cały czas obie strony okopują się na własnych stanowiskach, jeżeli chodzi o ustawowe gwarancje zatrudnienia. Pewne jest za to jedno: polskie górnictwo nie ma już więcej czasu na przeciąganie liny.