Trzymaj kciuki za ceny emisji CO2. Alternatywa jest o wiele gorsza
Czy niższa cena emisji CO2 jest rzeczywiście nam na rękę? Pieniądze z systemu ETS opłacają inwestycje celujące w dekarbonizację. Jak ich zabraknie, to zapłacą za to podatnicy z UE, ci z Polski też.
Właśnie jesteśmy świadkami kolejnego odbicia w przypadku ceny uprawnień do emisji CO2 w ramach unijnego systemu ETS. Jeszcze miesiąc temu z małym okładem obowiązywała stawka na poziomie mniejszym niż 84 euro. W pierwszych dniach listopada cena emisji była w okolicy 86 euro. Ale od kilku dni widzimy zwyżkę i teraz za jedno uprawnienie trzeba dać w okolicach nawę 90 euro.
Drożej w historii systemu ETS było tylko raz: w lutym 2023 r., kiedy emisja dwutlenku węgla kosztowała jakieś 95 euro. Ale okazuje się, że nie powinno nas to zbytnio martwić, wręcz przeciwnie. Tak przynajmniej wynika z najnowszej analizy międzynarodowego think tanku IEEFA (Institute for Energy Economics and Financial Analysis).
Prognozowany spadek cen uprawnień do emisji w UE zwiększa lukę finansową w obszarze wychwytywania i składowania dwutlenku węgla do 142 mld euro - czytamy w opracowaniu.
Emisja CO2 i pieniądze podatników
Do tej pory mogło się wydawać, że trzymanie kciuków za jak najniższą cenę emisji CO2 w ramach systemu ETS ma jak najbardziej sens. Ale eksperci z IEEFA zwracają uwagę, że to nie do końca jest prawdą. Ich zdaniem im mniej pieniędzy w systemie ETS, czyli im niższa cena emisji CO2, tym większa zależność od wsparcia publicznego.
Ponieważ UE coraz częściej rekompensuje skutki cen emisji, które jednocześnie stara się ograniczać - podkreśla IEEFA.
Zasada jest prosta: niższa cena emisji CO2 zmniejsza przychody rządów krajów członkowskich ze sprzedaży tych uprawnień. I tym samym środków, które miały finansować właśnie proces dekarbonizacji, jest po prostu mniej.
Stwarza to ryzyko przerzucenia kosztów z podmiotów zanieczyszczających środowisko na podatników, przy jednoczesnym ograniczeniu środków dostępnych na wsparcie dekarbonizacji przemysłu - ostrzega IEEFA.
Dziura finansowa na miliardy euro
Zgodnie z wyliczeniami IEEFA wychwytywanie, transport i składowanie 50 mln ton dwutlenku węgla rocznie wiązałoby się z kosztami rzędu 351 mld euro, w perspektywie 25 lat. Scenariusz ten odpowiada skali celu UE dotyczącego ilości dwutlenku węgla składowanego rocznie do 2030 r. I wiadomo, że ceny uprawnień do emisji pokryłyby jedynie część tych kosztów.
IEEFA szacuje lukę finansową na 142 mld euro – co oznacza wzrost o 38 proc. w stosunku do prognoz z maja (wynoszących 103 mld euro) przy założeniu niezmienności projektów i kosztów - czytamy w analizie IEEFA.
Więcej o emisji CO2 przeczytasz w Bizblog Spider’s Web:
Dla właścicieli projektów związanych z wychwytem CO2 pojawia się spora dziura finansowa. Można ją zasypać redukcją kosztów, podniesieniem cen produktów przemysłowych, obniżeniem zysków przedsiębiorstw lub uzyskaniem wsparcia publicznego.
Jeśli rządy obniżą cenę emisji dwutlenku węgla, rozszerzą darmowe uprawnienia dla przemysłu, a następnie będą dotować jego dekarbonizację, ciężar finansowy będzie w coraz większym stopniu przerzucany z trucicieli na społeczeństwo - zwraca uwagę Andrew Reid, analityk ds. finansów energetycznych w Europie w IEEFA i autor raportu.
Dziennikarz serwisu Bizblog.pl. Zawodowo pisze już od ćwierć wieku. Dawniej m.in. Goniec Górnośląski, Dziennik Zachodni, Magazyn Gospodarczy „Fakty”. Współpracował m.in. z Miesięcznikiem Finansowym „Bank”. Zajmuje się głównie sprawami gospodarczymi - z obszaru energetyki i jej transformacji. Pisze o górnikach, hutnikach, energetykach, odnawialnych źródłach energii, a także o polityce jądrowej, czy przyszłej strategii wodorowej. Nie obce mu są też tematy związane ze skutkami biznesowymi następujących już zmian klimatu. Specjalizuje się również w kwestiach związanych z usytuowaniem prawnym tak marihuany rekreacyjnej, jak i jej medycznej odmiany.