Kabel, rura, sieć w pasie drogowym. Gmina policzy nawet 200 zł
Umieszczenie urządzenia w pasie drogowym to zajęcie przestrzeni publicznej, za które gminie przysługuje rekompensata. Sprawdź, w jakiej wysokości.
Czym jest umieszczenie urządzenia w pasie drogowym?
W pasie drogowym mogą być umieszczone różnego rodzaju urządzenia, takie jak sieci energetyczne, gazociągi, wodociągi, kanalizacja, a także urządzenia przesyłowe i towarzyszące. Zajęcie przestrzeni publicznej wiąże się jednak z obowiązkiem uiszczenia opłaty, której zasady poboru zostały ujęte przede wszystkim w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 opłatę pobiera się m.in. za „umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego”. Przez urządzenia niezwiązane z drogą rozumieć należy wszelkie obiekty i instalacje, które nie są elementem drogi w sensie technicznym ani funkcjonalnym. Najczęściej są to urządzenia infrastruktury technicznej, których operatorzy - zarówno publiczni, jak i prywatni - wykorzystują przestrzeń pasa drogowego do prowadzenia swoich instalacji.
Wysokość opłaty rocznej
Wysokość opłaty rocznej ustalana jest przez radę gminy, powiatu lub sejmik województwa w drodze uchwały, w zależności od kategorii drogi (gminna, powiatowa, wojewódzka). W przypadku dróg krajowych stawki ustala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA).
Przepisy określają maksymalną stawkę, której samorząd nie może przekroczyć. Zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p., maksymalna roczna stawka opłaty za umieszczenie urządzeń wynosi 200 zł za jeden metr kwadratowy powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Uchwały jednostek samorządu najczęściej różnicują stawki w zależności od rodzaju drogi oraz urządzenia lub jego lokalizacji w pasie drogowym.
Kluczową kwestią jest ustalenie tzw. rzutu poziomego urządzenia, który oznacza powierzchnię pasa drogowego zajętą przez to urządzenie wraz z konieczną infrastrukturą towarzyszącą. W przypadku sieci podziemnych rzut poziomy liczony jest zwykle jako szerokość wykopu lub strefy technologicznej pomnożonej przez długość instalacji. Prowadzi to do kontrowersji w kontekście określenia rzeczywistej powierzchni zajęcia, zwłaszcza gdy urządzenie nie jest bezpośrednio widoczne, jak np. kable światłowodowe lub przewody energetyczne.
Czytaj więcej na Bizblog.pl:
Cel opłaty i jej znaczenie dla zarządców dróg
Pas drogowy jest dobrem publicznym o ograniczonej dostępności, a jego podstawowym przeznaczeniem jest umożliwienie ruchu drogowego i utrzymania infrastruktury drogowej. Każde urządzenie wpasowane w przestrzeń pasa potencjalnie ogranicza możliwość prowadzenia robót drogowych, zwiększa koszty utrzymania dróg oraz wymaga ochrony przed uszkodzeniem. Opłata roczna rekompensuje zatem te ograniczenia oraz stanowi element dochodu publicznego przeznaczonego na utrzymanie infrastruktury drogowej.
Największym problemem jest jednak interpretacją pojęcia „rzutu poziomego”. Operatorzy argumentują czasem, że ich urządzenia nie zajmują fizycznie tak dużej powierzchni, jak przyjmują zarządcy, a tym samym muszą płacić więcej. Ponadto różnice w stawkach między gminami powodują znaczne obciążenia finansowe dla podmiotów, które ustawiają urządzenia w pasach zlokalizowanych na „droższych” terenach. Nierzadko pojawiają się też problemy z naliczaniem opłat dla urządzeń już istniejących, zwłaszcza w sytuacjach, gdy pierwotne pozwolenia na zajęcie pasa nie przewidywały opłat lub dokumentacja zaginęła.
