Warszawa opodatkowała hulajnogi elektryczne. Opłata od każdej sztuki

To właściwie naturalna konsekwencja zmian, jakie zachodzą na rynku wynajmu elektrycznych hulajnóg. Wszystko zaczęło się od całkowitej wolnoamerykanki. Sprzęt leżał porozrzucany po chodnikach jak stolica długa i szeroka albo lądował w stawach. Użytkownicy hulajnóg rozjeżdżali każdy fragment miasta, lekarze załamywali ręce i udostępniali w sieci zdjęcia ofiar wypadków.

Było wiadomo, że taka sytuacja nie może długo potrwać. Operatorzy zaczęli negocjować z miastami, gdzie będzie można wjeżdżać z ich sprzętem, a które rejony zostaną wyłączone z użytkowania. Aplikacje zaczęły zmuszać użytkowników do robienia zdjęć hulajnogom przed zakończeniem okresu wypożyczenia, by upewnić się, że zostały zaparkowane w przepisowy sposób. Sejm klepnął zasady precyzujące, czy elektrycznymi hulajnogami można się poruszać po chodnikach i w jakich warunkach wolno nimi zjechać na ulicę.

Czy problem został rozwiązany? Nie do końca, ale z pewnością udało się ucywilizować ruch hulajnogistów w mieście. To dało przestrzeń do zajęcia się kolejną zagwozdką, a mianowicie kosztami, jakie generują wypożyczalnie jednośladów. W Warszawie w ciągu ostatniego roku usunięto z ulic około 1800 nieprawidłowo zaparkowanych hulajnóg. Kto ma za to płacić? Drogowcy przyznają, że nie wiadomo.

„Transport Publiczny” dowiedział się o jakich kwotach mowa. Rozporządzenie prezydenta Warszawy mówi o opłatach rzędu 5,76 zł za m2 lub 4,33 za m2 w zależności od dzielnicy. Urzędnicy przyjęli, że na jednym metrze zmieszczą się dwie hulajnogi. Serwis szacuje, że stawka brutto za jedną hulajnogę wyniesie 3 zł. Operatorzy zapłacą więc łącznie około 40-50 tys. zł miesięcznie, czyli nawet do 600 tys. zł rocznie.

W Warszawie działa obecnie czterech głównych operatorów elektrycznych hulajnóg na minuty. To Dott, współpracująca z Free Now marka Tier, Bolt, oraz należący do Ubera Lime.