Energetyka

W ostatnim półroczu największe spółki energetyczne straciły setki mln zł. Zaostrzająca się polityka klimatyczna Unii Europejskiej, w tym szybko rosnące ceny uprawnień CO2, powodują, że końcówka roku będzie podobna. Co czeka największe polskie firmy? Jak sfinansują rozwój zielonych inwestycji, skoro są regularnie drenowane z gotówki ze względu na wysoki udział węgla w strukturze wytwarzania prądu?Marzec i kwiecień, a więc apogeum pandemii koronawirusa, był okresem dużych spadków cen uprawnień do emisji CO2. Wynikało to oczywiście z niewielkiej aktywności gospodarczej w Polsce, a szerzej całej Unii Europejskiej, na której obszarze funkcjonuje system handlu emisjami EU ETS.

Historyczny spadek zapotrzebowania na energię odbija się szczególnie górniczym spółkom. Dobrze to widać w Polsce, gdzie do liżących finansowe rany PGG, JSW i Tauron Wydobycie właśnie doszła kolejna firma, stawiana do niedawna państwowym kopalniom za wzór: Lubelski Węgiel Bogdanka.

Wicepremier i szef resortu aktywów państwowych Jacek Sasin zapewnia, że przepisy rekompensujące coraz wyższe ceny za prąd są przygotowane. Słyszymy to już od pół roku. Nie wiadomo zresztą, czy rekompensaty w ogóle się pojawią, bo rząd nie ma pieniędzy na dopłacanie do rachunków.

Polska Grupa Górnicza (PGG) jest na skraju bankructwa. Związkowcy łapią się ostatniej deski ratunku i piszą list do premiera Mateusza Morawieckiego i śląskich parlamentarzystów. Ale były szef rządu Jerzy Buzek radzi: lepiej się dostosować niż walczyć o przegraną sprawę.

Jeszcze rok temu Polska Grupa Górnicza wskazywała lokalizacje na instalacje pozwalające zgazować węgiel. To miał być ratunek dla zwijającego się powoli, ale systematycznie polskiego górnictwa. Sęk w tym, że zdaniem ekspertów to coraz mniej opłacalna przy obecnych cenach węgla.

O 31,1 proc. na benzynie i aż o 133,8 proc. na oleju napędowym wzrosły w tym roku marże stacji paliw w stosunku do średnich marż w 2019 roku – wynika z wyliczeń Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego. O nie, czyli zdzierają z nas! Nic z tych rzeczy – teraz marże wynoszą po 20 groszy na litrze, czyli wreszcie stacje zarabiają nie tylko na alkoholu czy hot dogach.

Rada Nadzorcza Węglokoksu odwołała Adama Gorszanowa ze stanowiska wiceprezesa. To kolejna odsłona sprzątania górniczego padołu i wewnątrzpartyjnych utarczek w polskiej branży węglowej.

Branża gazowa drży, bo w Polsce właśnie ważą się losy przetargu na budowę trzech tłoczni gazu ziemnego – istotnego komponentu Baltic Pipe. Jeżeli operator gazociągów przesyłowych Gaz-System ponownie kierować będzie się wyłącznie najniższą ceną, to przetarg może skończyć się klapą.

Pandemia przyspieszyła to, co nieuniknione. Wyhamowane gospodarki potrzebowały znacznie mniej energii. Tym bardziej na popularności zyskała ta zielona i bezpieczna. W końcu z letargu obudził się też europejski system handlu uprawnieniami do emisji. W efekcie ceny prądu w Polsce znowu mogą wyraźnie wzrosnąć.

Za nami kolejne bitwy o węglową Elektrownię Turów. Najpierw wydawało się, że przewagę zyskują masowe oddziały górników, którzy znowu byli dobrze widoczni na ulicach Warszawy. Potem do głosu doszli międzynarodowi ekolodzy i werdykt już nie jest taki oczywisty.

Po drugim spotkaniu zespołu rządowo-społecznego jest już raczej pewne, że z końcem września żadnego planu nie zobaczymy. Na razie obie strony wydają się bardziej oddalać niż przybliżać do wspólnego stanowiska. Górnicy o zamykaniu kopalń nie chcą słyszeć i oczekują ustawy, która zablokuje import węgla.

Ekolodzy twierdzą, że Polska mogłaby odejść od węgla już w 2030 r. Pod warunkiem, że przyjęłaby taką strategię. Każdy rok zwłoki mocno uderzy w finanse Polaków. Do tego stopnia, że w końcu się wkurzą i powiedzą dość.

Rekonstrukcja rządu w Polsce i wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych będą wydarzeniami, które określą przyszłość polskiej elektrowni atomowej. Po latach letargu wokół projektu wreszcie coś zaczyna się dziać. Czy to zapowiedź zmiany?

Koniec wakacji dla rządu. W górnictwie wrze coraz bardziej. W Katowicach zorganizowano drugą turę rozmów zespołu rządowo-społecznego. W tym samym czasie górnicy z kopalń i elektrowni zależnych od Polskiej Grupy Energetycznej (PGE) zorganizowali w Warszawie manifestację.

Z jednej strony podpisują z Amerykanami umowę dotyczącą energii jądrowej, z drugiej boją się powiedzieć górnikom, że nadszedł czas zamykania kopalń. Tę dziwną grę w dwa ognie ilustrują plany dotyczące pełnomocnika ds. restrukturyzacji górnictwa. Ma zniknąć z rządu, a zastąpi go inny pełnomocnik, już bez „górnictwa” w nazwie. To chyba nie przypadek.

Ministerstwo Aktywów Państwowych organizuje drugie spotkanie zespołu rządowo-społecznego, który ma wypracować kierunki rozwoju na przyszłość dla polskiego górnictwa. Coraz więcej jednak wskazuje na to, że decyzja o zamykaniu kopalń już zapadła, tylko trzeba ją odpowiednio „sprzedać”.

Na razie rozmowy rządu z górnikami dotyczące przyszłości polskiej energetyki nie przyniosły żadnych efektów. Coraz więcej przemawia za tym, że to tak naprawdę zasłona dymna, a los górnictwa nad Wisłą jest już przesądzony. Dochodzą właśnie kolejne doniesienia, jakoby w roli likwidatora Polskiej Spółki Górniczej (PGG) premier Mateusz Morawiecki najchętniej widziałby kobietę.

Ministerstwo Aktywów Państwowych jeszcze nie podjęło decyzji o organizowaniu zdalnego spotkania z górnikami, ale w mediach społecznościowych zaczyna się dyskusja o tym, kto powinien zasiadać w tym zespole. A do tego wszystkiego rząd po cichu coraz mocniej idzie w energetykę jądrową.

Rząd na gwałt szuka alternatywy dla węgla nie dlatego, że tak chce, ale dlatego, że nie ma innego wyjścia. Bruksela coraz ostrzej skręca w zielone, a międzynarodowe instytucje finansowe gremialnie odwracają się plecami do „czarnego złota”. Atom to naturalne wyjście dla polskiej energetyki, ale wokół tego tematu narosło tyle mitów, że najpierw trzeba się z nimi uporać.

Nie ma jeszcze wyznaczonego nowego terminu spotkania zespołu rządowo-związkowego. Koronawirus nawet tu pomieszał szyki. Jeśli jednak przysłuchać się temu, co w trawie piszczy, to ten dialog będzie prawdziwą drogą przez mękę, bo górnicy coraz bardziej tracą cierpliwość.